ប្រវិត្ត​ផ្ទាល់​ ជាន​ សុធី​

ជាន​ សុធី​ ទទួល​បាន​ការងារ​នៅ​ក្នុង​ សមាគម​គ្រឹះ​ស្ថាន​វាយ​ន​ភ័ណ្​ឌ បាត់ដំបង​ សមាគម​វាយនភ័ណ្ឌ​បាត់ដំបង​ជា​ក្រុមហ៊ុន​មួយ​ដែល​ផលិត​អាវ​ចាក់​។​ ដំណើរ​ការ​ផលិត​រួម​មាន​ការ​ត្បាញ​,​ការ​ភ្ជាប់​និង​ជួស​អំបោះ​។​ ពួក​គេ​ផ្តល់​វគ្គ​បណ្តុះបណ្តាល​រយៈពេល​ ៣​ ខែ​និង​ស្នាក់​នៅ​ដោយ​ឥត​គិត​ថ្លៃ​នៅ​ខេត្ត​បាត់ដំបង​សម្រាប់​រយៈពេល​ ៥​ខែ​ដំបូង​។​ គោលដៅ​ចម្បង​របស់​សមាគម​រោងចក្រ​វាយនភ័ណ្ឌ​បាត់ដំបង​គឺ​ដើម្បី​ផ្តល់​ការងារ​ប្រកប​ដោយ​គុណភាព​ដល់​ជន​ពិការ​និង​ប្រជាជន​ដែល​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​និង​អត្ថប្រយោជន៍​គឺ​ជួយ​គាំទ្រ​ដល់​ការងារ​សង្គម​ដូច​ជា​ជួយ​ដល់​ជនពិការ​,ការ​អប់រំ​និង​សុខភាព​។​

ប្រវត្តិ​របស់​អ្នក​ស្វែង​រក​ការងារ​

ជាន​ សុធី​ កើត​នៅ​រាជធានី​ភ្នំពេញ​។​ នាង​មាន​ភាព​ពិការ​ដោយ​សារ​ជំងឺ​ស្វិត​ដៃ​ជើង​ចាប់​តាំង​ពី​នាង​មាន​អាយុ​ ១​ ឆ្នាំ​កន្លះ​។​ គ្រួសារ​របស់​នាង​មាន​សមាជិក​ ១០​ នាក់​។​ ក្រុមហ៊ុន​ជា​ច្រើន​មិន​ទទួល​យក​ពាក្យ​សុំ​ធ្វើ​ការ​របស់​នាង​ដោយ​សារ​តែ​ភាព​ពិការ​របស់​នាង​។​ នាង​បាន​សិក្សា​រយៈពេល​ ៣​ ឆ្នាំ​នៅ​អង្គការ​ Prosthetics​ និង​ Orthotics​ នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ហើយ​បន្ទាប់​ពី​បញ្ចប់​ការ​បណ្តុះបណ្តាល​ C​S​P​O​ នាង​បាន​រក​ការងារ​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​ព្រៃ​វែង​ផ្នែក​ផលិត​ជើង​សិប្បនិម្មិត​​។​ ជា​អកុសល​ N​G​P​O​ ដែល​ជា​កន្លែង​ដែល​នាង​កំពុង​ធ្វើ​ការ​បាន​អស់​ថវិកា​ហើយ​នាង​បាត់​បង់​ការងារ​។​

បញ្ហា​ប្រឈម​ក្នុង​ការ​រក​ការងារ​ធ្វើ​

បន្ទាប់​ពី​បាត់បង់​ការងារ​របស់​នាង​សុធី​បាន​ដាក់​ពាក្យ​សុំ​ជា​ច្រើន​មុខ​តំណែង​ខុស​ៗ​គ្នា​ដោយ​មាន​ក្រុមហ៊ុន​តែ​មួយ​គត់​ដែល​ឆ្លើយ​តប​ទៅ​នឹង​កម្មវិធី​របស់​នាង​។​ សុធី​បាន​ស្វែង​រក​ការងារ​នៅ​ស្ទើរ​តែ​គ្រប់​គេហទំព័រ​ពេញ​និយម​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ប៉ុន្តែ​មិន​អាច​ស្វែង​រក​ការងារ​ណា​មួយ​សមរម្យ​បាន​ទេ​។​ គាត់​មាន​អារម្មណ៍​អស់​សង្ឃឹម​ហើយ​គិត​ថា​គាត់​ជា​មនុស្ស​ពិការ​នៅ​កម្ពុជា​គាត់​មិន​អាច​រក​ការងារ​បាន​ទេ​។​

បង​ភ័ក្រ​

សំណាង​ល្អ​នៅ​ខែ​វិច្ឆិកា​ឆ្នាំ​ ២០១៦​ សុធី​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ស្វែង​រក​ការងារ​ធ្វើ​នៅ​ក្នុង​ហ្វេសប៊ុក​។​ នាង​បាន​មើល​វីដេអូ​​ បង​ភ័ក្រ​ ហើយ​បាន​រក​ឃើញ​ថា​វា​មាន​អត្ថប្រយោជន៍​ណាស់​។​ នៅ​ពេល​នាង​ឃើញ​ក្រុមហ៊ុន​មួយ​នៅ​ បង​ភ័ក្រ​ ដែ​ល​មាន​កៅអី​រុញ​នៅ​ក្នុង​ឡូហ្គូ​នាង​ចាប់​ផ្តើម​មាន​អារម្មណ៍​វិជ្ជមាន​ម្តង​ទៀត​។ រយៈពេល​ត្រឹម​តែ​ពីរ​ម៉ោង​ប៉ុណ្​ណោះបន្ទាប់​ពី​ដាក់​ពាក្យ​សុំ​នាង​បាន​ទទួល​ទូរស័ព្ទ​ពី​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ទូ​ទៅ​ នៅ​រោងចក្រ​សមាគម​តម្បាញ​បាត់ដំបង​។​ នាង​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​យ៉ាង​ខ្លាំង​និង​រំភើប​បន្ទាប់​ពី​ការ​សម្ភាសន៍​ការងារ​របស់​នាង​។​ បន្ទាប់​ពី​បាន​ទទួល​ការងារ​នេះ​នាង​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ប្អូន​ស្រី​របស់​នាង​ឱ្យ​ដាក់​ពាក្យ​សុំ​ការងារ​នៅ​រោងចក្រ​នោះ​ដដែល​ហើយ​ពួក​គេ​ទាំង​ពីរ​នាក់​បាន​ផ្លាស់​ទៅ​រស់​នៅ​ជា​មួយ​គ្នា​នៅ​បាត់ដំបង​។​ សុធី​មាន​សុភមង្គល​យ៉ាង​ខ្លាំង​ចំពោះ​សេវាកម្ម​បង​ភ័ក្រ​ ដែល​អនុញ្ញាត​​ឱ្យ​គាត់​ស្វែង​រក​ការងារ​នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​ត្រូវ​ការ​។​

បន្ទាប់​ពី​ស្វែង​រក​ការងារ​

ឥឡូវ​នេះ​ ជាន​ សុធី​ បាន​ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្នុង​ផ្នែក​កាត់​ដេរ​សម្ភារៈ​វាយនភ័ណ្ឌ​បាត់ដំបង អស់​រយៈ​ពេល​ជាង​ ៦​ ខែ​ហើយ​ប្អូន​ស្រី​របស់​នាង​ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្នុង​ផ្នែក​ដេរ​។​ ពួក​គេ​ទាំង​ពីរ​នាក់​បាន​ចាប់​ផ្តើម​វគ្គ​បណ្តុះ​បណ្តាល​រយៈ​ពេល​បី​ខែ​ ដែល​ទទួល​បាន​ប្រាក់​ខែ​(​៥៥​ ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​នាក់​)​ និង​ស្នាក់​នៅ​ដោយ​ឥត​គិត​ថ្លៃ​ (​បន្ទប់​ជួល​ដោយ​ឥត​គិត​ថ្លៃ​ប្រាំ​ខែ​)​ និង​អង្ក​រ​មួយ​បាវ​ប្រចាំ​ខែ​។​ បច្ចុប្បន្ន​ពួក​គេ​ម្នាក់​ៗ​រក​បាន​ ១០០​ ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ខែ​ហើយ​ពួក​គេ​​នៅ​តែ​មាន​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​និង​ការ​ឧបត្ថម្ភ​អង្ករ​។​ នាង​អះអាង​ថា​ទោះបី​ជា​វា​ជា​ចំនួន​តូច​ក៏​ដោយ​លក្ខខណ្ឌ​ការងារ​នៅ​រោងចក្​រផលិត​សំលៀក​បំពាក់​បាត់ដំបង​គឺ​អស្ចារ្យ​ណាស់​សម្រាប់​នាង​និង​ប្អូន​ស្រី​របស់​នាង​។​

   
New content is available, please refresh.